Gazetecilik bir meslek değil, bir sevdadır. Öyle sıradan bir sevda da değil; kara bir sevda… Ölene kadar yakandan düşmez. Vazgeçemezsin. Küsersin, incinirsin, dışlanırsın, ezilirsin, yorulursun… Ama yine de bırakamazsın. Çünkü bu sevda, insanın içine bir kez düştü mü, artık geri dönüşü yoktur.
Dünyadaki bütün unvanların, bütün isimlerin üzerinde görürsün bu adı: Gazeteci. Çünkü o, tüm aşklardan daha ağır, daha derin, daha yakıcıdır. Peşinden sürükler insanı. “Bitti” dediğin her an, nefessiz kalmış gibi boğulmaya başlarsın. Kalemin elinden düştüğünde, sanki hayat da elinden düşer. Denedim… Bırakmayı denedim. Olmadı. Yapamadım.
Bıraksaydım belki daha rahat bir hayatım olurdu. Daha temiz ofisler, daha güvenli sokaklar, daha dolu bir cüzdan… Belki daha güzel bir ortamda yaşardım. Ama olmadı. Çünkü ben bu kara sevdaya, ülkemin en zor günlerinde yakalandım.
Çadırlarda evsiz kalan insanların olduğu bir ülkede…
Toprakları işgal edilmiş bir vatanda…
On binlerce şehidi, yüz binlerce gazisi olan bir millette…
Fabrikaları kapatılan, aylarca maaş alamayan emekçilerin arasında…
Sokaklarında, metrolarında, otobüslerinde bombaların patladığı bir şehirde…
Darbelerin eksik olmadığı, bölücülerin yurt kurmak istediği bir Azerbaycan’da…
İşte ben bu şartlarda gazeteci olmayı seçtim. Hem de aylarca maaş almadan çalışacağımı bile bile… Bilerek, isteyerek çıktım bu yola. Çünkü susmak ihanetti. Çünkü yazmamak, görmezden gelmekti. Çünkü hakikat, en çok karanlıkta boğuluyordu.
Gazetecilik bazen aç kalmaktır.
Bazen yalnız kalmaktır.
Bazen hedef gösterilmektir.
Ama her şeyden önce, vicdanla yaşamaktır.
Bu yüzden vazgeçemedim. Vazgeçemem. Çünkü bu sevda, kalpten değil; vatandan gelir. Çünkü bu meslek, bana rahat bir hayat değil; onurlu bir duruş verdi. Ve biliyorum… Bir gün kalemim susarsa, işte o gün gerçekten nefessiz kalırım.
Gazetecilik bir sevdadır.
Ve ben, bu sevdaya son nefesime kadar sadık kalacağım.