Anlamlı ve üzerine dipnot düşülebilecek bir sözdür: “Tarih kazananları yazar.”
Gerçekten de öyledir. Tarihte kaybedenler, kazananların zaferini süslemek için vardır; ancak kazananların zaferini süsleyebildiği kadarıyla yer alır.

Ortada zafer varsa, “kazanmak için her türlü hile ve yalan mübahtır” mantığını da yapıştırdınız mı, mübah olmayanlar görülmez, dile bile gelmez. Hangi zaferin derinliğine bakarsanız bakın; her kazanılan zaferin arkasında, altında kaldığından görülmeyen ve görülmek istenmeyen dolu kaybedim vardır.
Bazı zaferlerde ise kayıplar ne kadar saklansa da kabak gibi ortadadır.

Buna en güzel örnek Pyrrhus (Pirus) Zaferi’dir.
Kısaca anlatayım:

Pirus Zaferi, yıkıcı büyüklükte kayıplar pahasına kazanılan, kazanıldıktan sonra verilen kayıplar sebebiyle anlamını yitiren zaferleri ifade eder. MÖ 280 ve MÖ 279 yıllarında Grek kolonisi Tarentum Kralı Pirus, Roma’ya saldırır ve ne pahasına olursa olsun savaşı kazanmak için her şeyini feda eder.

Sonunda Pirus savaşı kazanır; ancak o zamanların en güçlü silahlarından sayılan, bugünün tankı sayılabilecek 50 filin desteklediği ordusunun neredeyse tamamını kaybeder. Savaşı kazanmıştır ama yanında koskoca 25.000 kişilik ordudan üç-beş sefilden fazlası kalmamıştır. Bu zaferden sonra Pirus’un, “Tanrım, bir daha böyle bir zafer verme” dediği rivayet edilir. Pirus Zaferi, yenilmeye mahkûm galibiyetleri anlatmak için kullanılır. Büyük kayıplar pahasına kazanılan savaşlara aynı nedenle Pyrrhus Zaferi denmiştir.

Pirus’a ne mi oldu?
Bütün yarımadanın lideri olmayı hayal ederken daha fazla dayanamadı; yarımadanın güneyini Romalılara bırakıp kalan az sayıdaki askeriyle Epir’e döndü. MÖ 272’de Argos’ta bir sokak kavgası sırasında bir kadının kafasına attığı taşla öldü. Tarih, kaybedilen zaferin yanında koskoca komutanın trajikomik ölümünü de yazar.

Bu örnek yalnızca savaşlarda mı geçerlidir?
Gerçek hayatta bu tür insanlar yok mudur?

Egoları silah edinmiş, gerçeklerden uzak, kazanmak için her türlü yalanı, çarpıtmayı, demagojiyi, sömürüyü ve ayak oyununu mübah gören; kılcal damarlarına kadar kazanmaya güdümlü insanlar…

Fazlasıyla vardır!

Bu insanlar iki adım sonrasını hesap edemedikleri için zaferlerine, kaybettiklerinin farkına varmadan ulaşırlar; fakat zaferin tozu dumanı dağıldığında geriye dönüp baktıklarında, zafer sandıkları şeyin aslında kaybedimlerle dolu bir yıkıntı olduğunu görürler.
Yıllar geçtikçe zaferin izleri silinir ama yıkıntı kalır.

Peki mantıklı olarak geri adım atmak yenilgi midir?
Kesinlikle değil!

Mekke’nin fethedilmesinin sebebi, Uhud Savaşı’nda geri çekilip ordunun yok olmasını engellemek değil midir?
Kurtuluş Savaşı’nda Sakarya Zaferi sonrası Büyük Taarruz’un kazanılmasının sebebi, Kütahya–Eskişehir Muharebelerinden sonra Sakarya yakınlarına kadar çekilmek değil midir?

Tarih sadece başarıları mı yazar?
Peki zaferleri hazırlayan geri çekilmeleri ne yapacağız?

Alın size geri çekilme sonucu Mekke’nin Fethi; alın size Büyük Taarruz Zaferi.

Tercih bizim:

Kaybedimi bol olan bir Pirus Zaferi mi,
yoksa mantıklı ve gerçekçi davranılarak ileride büyük zaferlere gebelik oluşturan, Uhud’da ve Kütahya–Eskişehir Muharebelerinde olduğu gibi uzun vadeli kazanımlara yol açan bir geri çekilme mi?

Leningrad’a dayanmış Alman Ordusu’nun “ne olursa olsun geri çekilmeyiz” inadı yüzünden yüz binlerce askerinin yok oluşu, Almanya’nın işgali ve Hitler’in intiharı… Kuru inadın sonu hep aynıdır.

Bugün İsrail ve ABD’nin Filistin’e yönelik “zafer” diye yutturmaya çalıştıkları müdahale de ileride zafer değil, büyük bir mağlubiyet olarak anılacaktır.

Yapılanlar, yapacakları unutulmasa da; geri adım atmaları, tarihte kötü anılmamaları için yine kendi menfaatlerinedir.

Kendilerinin bile inanmadığı “Mesih geliyor, Armageddon” söylemleriyle koltuklarını korumaya çalışıyor olabilirler ama Biden ile Netanyahu da Pirus’un akıbetini düşüneceklerdir.

Kazanmak, kaybetmemek, kötü izlenim bırakmamak ve ne pahasına olursa olsun “kazanacağız” mantığıyla hareket eden narsist karakterli devletlerin ve kişilerin sonu, hep duvara toslamaktır.
O duvarı görmüyor olabilirler; çünkü burunlarının üstüne gözlük takmamışlardır. O duvar ise burunlarının ucundadır.

Tuvalette düşünüp tuvalet kâğıdına yazdıkları insanlık dışı stratejiler de, o çok sevdikleri koltuklar da onları kurtaramayacaktır.
Çünkü onlar da olmayacaktır.

Göreceğiz…

Yazıma okuyucularıma duayla son vermek istiyorum:
Allah, önce bizler olmak üzere, hiç kimseyi “zafer kazanıyorum” derken ağır mağlubiyet yaşayanlardan etmesin!

Sağlıkla, huzurla, saygıyla kalın!

#FBvGS #KademeDengeyiSağlar #FenerinMaçıVar #Papa #Cengiz #Barzani #PartiMeclisi #Orkun #Akşam #Antonelli #Bellona #MeslekLisesiPişmanlıktır #Norris #Hacca #Şoray #Pitbull #Netanyahu #FenerbahceGalatasaray #Fenerbahçe #Fenerbahçe_Galatasaray