Aşırı güç zamanla zaaf ve zayıflıklarını, özellikle kendi bünyesinde kanıksamaya başka, bünyelerde de bu zaaf ve zayıflıklara boyun eğdirerek kanıksatmaya çabalar. Bu eğrilikleri kanıksayıp içselleştirmeyi kazanacak olanı savunmanın daha az risk taşıdığını bilir ancak yaşamını sürdürme içgüdüsüyle aşırı gücün zaaf ve zayıflıklarını kanıksayanlar, zamanla gücün bakış açısına göre estirdiği algı rüzgârına kapılıp bilinçsizce savrulmaya başlar. 
Bu yazdıklarım fazlasıyla güncel ABD-İsrail ile İran savaşı öncesi, kafası sözde çalışan, gücün algısına kapılmış insanların cümleleriyle desteklemeye çalışayım. 
“Teknolojisi hiçbir şeyi yok, İran'ın nesi var ki!”
“ABD ezer geçer, savaş birkaç günde biter!”
“İran'ın füzeleri birkaç gün sonra biter o zaman ne yapacak!”
“İsrail'de nükleer silah var!”
Bir de, hasedimden olsa gerek, fazlasıyla yandan taranmış sarı saçlını kıskandığımın yani güç sahibinin bir sağa bir sola yamularak ağzından çıkardığı sözlerle de destekleyeyim ki destek sağlam olsun!
“Savaş 3-4 gün sürer!”
“Liderini öldürdüğüm, üzerine bomba yağdırdığım, okulda okuyan kız çocuklarının ait olduğu İran Halkı yardım etsin!”
“Fırsat bu fırsat bir daha bu fırsat elinize geçmez, bu çocukların analarına özgürlük vereceğim!”
Dedi, olmadı,” Savaş 3-4 hafta sürer!”
Dedi, olmadı, “Kürtleri kullanabiliriz.”
Dedi ve Kürt grupları ne dedi biliyor muşunu? 
“Mızrak ucu olmayız!” 
Evet, evet bu cümle ile ABD teklifini ellerinin tersiyle ittiler!
“Hürmüz’deki gemilere refakat edeceğim.” dedi. 
Dedi demesine de kendi söylediğine kendi güvenmedi, “Ben yapamayacağım, başka devletler de yardım etsin gemi göndersin.” dedi. 
Gene takan olmadı!
En sert cevabı “Şimdi yardım edin diye yalvarıyorsun da İran’a hukuksuz şekilde saldırırken bana mı sordun” diyerek İspanya verdi.
NATO’yu devreye sokmaya çalıştı; çoğu ülke cevap verme gereği bile duymadı!
Almanya, “Bu NATO’nun savaşı değil” diye ses verdi.
Olmadı, NATO’yu tehdit etti. 
Etrafına yalakaları toplayıp, mabette oturur edasıyla oturup kendine dokundurarak dua ettirdi ve kendini bir nevi Mesih ilan etti.
Buna etrafındaki salaklar bile inanmadı.
Gene kimse tınmadı.
“Kara harekâtı yapacağım.” dediğinde ise en az 10 milyon asker lazımdı, blöf olduğu anlaşıldı, zaten kimse de ciddiye almadıydı.
Savaşın sebeplerinden birini de Çin’i engellemek olarak gösterse de, önünü kesmek için savaş çıkarttığı Çin’den bile yardım istedi iyi mi?
Bu kadar da değil;
Reuters'e göre barış için, müzakereler esnasında vurduğu devlet adamları ile sivillerini katlettiği İran’la görüşme talebinde bulunmuş, İran kabul etmemiş.

İran’ın zannedildiği gibi zayıf olmadığını bunun bir saptama olduğunu yıllarca söyledim yazdım.
Hatta bu saptamaları bir tv programında söylediğimde, bir buçuk saatlik programın yarım saatte bitirildiğini tabiri caizse tv programından kovulduğumu bilirim.  

Programı da, sunanı da bazı dostlarım bilir.
İran istihbaratının beni hiç sevmemesine, İran’a gitmemem konusunda uyarı almama rağmen (Bunu da bilen bilir), yıllar sonra söylediklerim doğru çıksa da İran’cı oldum.

O övülen ABD ve İsrail bilmiyor mu kocamış, ölümü yaklaşmış kurt itin bile maskarası olurmuş.
Bize sıra koyanlar, herhalde bizden önce sıraya girmiş gibi.

Diğer ülkelerin güçlerini bir kenara bırakıp dolar, İsrail ve ABD’yi savunanlar gene savunmaya devam etsinler!
Sonun sonu sallanıncaya kadar!
Nasıl olsa sonlanacak!
Hayırlı sonlarda görüşmek dileğiyle; barış, huzur, saygıyla kalın!